pobierz plik

    zdjęć >>

Autorem tej sesji zdjęciowej jest Katarzyna Mirczak

/visavis.pl

Masz pytania?
   Napisz maila...

Kraków, 17-18 listopad 2007

______________________________________________________________

Ogólnopolskie Warsztaty Kung Fu

W duchu kronikarskiego obowiązku trzeba napisać, ze w czasie sobotnio-niedzielnego weekendu, 17 i 18 listopada, w Akademii Tradycyjnego Wing Chun na ulicy Stradomskiej 11 w Krakowie odbyły się międzystylowe warsztaty kung fu. Również należy wymienić prowadzących zajęcia sifu, a wiec według kolejności poszczególnych, około 45-minutowych treningów - Zbigniewa Błaszczaka (Hung Gar Kuen), Sławomira Milczarka (Tang Lang Men), Dariusza Muraszko (Hu Lung Pai), Andrzeja Kalisza (Yiquan), Andrzeja Szuszkiewicza (Wing Chun), Krzysztofa Kęska (Tai chi chen) oraz Dariusza Karkowskiego (Jow gar).

Glówny temat warsztatów stanowiły zagadnienia związane z przygotowaniem do wolnej walki. Liczba chętnych do ćwiczeń była tak duża, że z konieczności każdy trening powtarzano dwa razy, aby wszyscy z obecnych mogli wziąć w nim udział. Miało to pewną zaletę, umożliwialo mianowicie łączenie praktycznego i teoretycznego sposobu odbioru. Mówiac najprosciej: można było popatrzeć a potem poćwiczyć. Lub odwrotnie.

Tyle tytulem kronikarskiego wstępu, wyliczającego wyłącznie fakty, wiec nieuchronnie lakonicznego i nie dającego pojęcia o wrażeniach i ogólnej atmosferze imprezy. Moje zasadnicze spostrzeżenie jest nastepujące: róznorodność chińskich sztuk walki może przyprawić o ból glowy, zwłlaszcza, że miałem do czynienia tylko z niewielką ich próbką. Najbardziej rzucające się w oczy różnice, a wiec zewnetrzny kształt technik, traciły na znaczeniu przy odmienności strategii walki, sposobów przygotowania do niej czy wreszcie metodyki nauczania. Ta ostatnia - jak sie wydaje - wynika w znacznej mierze z temperamentu samych uczacych. Były zatem treningi zarówno przypominajace formą wykład akademicki, jak i bardziej intensywne, wymagajace troche wiecej wysilku fizycznego. Zostało również zachwiane moje przekonanie o nieodzownosci tzw. „zejścia kątowego” w samoobronie. Bywa ono zewnetrznie niewidoczne - jak w Tai chi chen - albo zastąpione agresywnym ruchem skrętnym - jak w Jow Gar. Zaskakujące okazało się mentalne cwiczenie ciała w Yiquan - zwłaszcza w kontekście iście ulicznej demonstracji efektu. Przy okazji wprowadzenia do praktyki utwardzania ciała w Tang Lang Men wyszło na jaw, iż przed niektórymi technikami należy zachować całodobową wstrzemiezliwość seksualną bądź alkoholową, co wywołało widoczny zawód na twarzach licznych uczestników. Nie dla każdego to utwardzanie - oto asumpt do rozmyślań nad wyjątkową elitarnoscią tejże sztuki walki. Robiły wrażenie dynamiczne treningi Hung Gar Kuen oraz Hu Lung Pai. Podczas tego drugiego frapowało mnie zagadnienie, czy niezwykła swada i ruchliwość owego systemu jest immanentnie weń wpisana, czy tez wypożycza wymienione cechy od prowadzącego zajęcia sifu. Z gospodarskiej skromnosci słowa nie napisze o perfekcyjnym treningu Wing Chun i logicznym pięknie jego technik. Zaś całkiem poważnie: miła była swobodna, bezpretensjonalna atmosfera warsztatów. Zadawano pytania i udzielano wyczerpujących odpowiedzi. Panował klimat otwartości sprzyjający poznawaniu olbrzymiego przecież obszaru wiedzy. To chyba zresztą najbardziej oczywista droga rozwoju sztuk walki w naszym kraju - właśnie temu podobne spotkania oraz seminaria szkoleniowe pozwalają docenic i to, co sie robi samemu, i to, co cwiczą inni, a o czym kiedyś można było co najwyżej poczytać w specjalistycznych magazynach. Najogólniejszy zatem morał całego przedsięwzięcia musi nastrajać optymistycznie. Oby do następnego razu. I z równie fajnym rezultatem.

Arkadiusz Kopański

_____________________________________________________

.............